- Mi pensas ke mi parolas tro multe. Mi ne celas fari ĝin, nek mi faras ĝin tre ofte. Fakte, mi ne estas komforta kun plej personoj paroli multe. Kelkfoje tamen, mi estas, kaj mi ne scias kiam enŝlosi mian buŝon.

- La hundido estas tre bona, sed ĝi estas tre facila doni al ŝi kio ajn ŝi volas… tiu kondutos ŝin al malbona konduto, do ni havas esti ŝia gvidanto, ne ŝia “panjo / paĉjo“ aŭ sia plej bonaj geamikoj. Unua, ni estas gvidanto. Kaj tiam, la restaĵo.

- Kun la nova kompanio… jes, ni aŭdis, kaj ne estis bona (por ni). Ĝi estas la politiko de la kompanio ne lui dungitojn el la kompanioj kun kiu ili komercas. Sed, ĉar la intervjuo kun mia edzo, nun ili volas ŝanĝi tiun politikn. Tamen, ni ne scias kiam… ni nur scias ke ĝi ne estas nun. Mi estas kolera… ke ili tiris nin la tutan tempon sed ne diris al ni ke la ludo estis kontraŭ al ni el la eko. Do, kial ni ludis ajn! Tre kolera… sed ne mia edzo, li pensas “Ho, nu, ni malfermas pordon.“

Eble… sed kiam? Kiu scias. Fek.

Mi diras al mia edzo.. “Mi estas desapontita. Mi havas esperon, sed nun mi ne scias kiam ni havos pli bonan vivon kaj tio faras min trista,“ kaj li diris al mi… “Mi ŝatas nian vivon. Ni havas tre bona vivo kaj mi ŝatas ĝin.“

Kelkfoje, mi pensas ke mia edzo ne kontenta kun nia vivo… sed mi estas ne korekta.